«ایران، کلیدیترین مهرهی این بازیست.» این نه حرف ما، که اعترافِ بزرگترین تحلیلگران جهان است. سرزمینی که «نکسوس» یا همان پیوندگاهِ حیاتی شمال و جنوب، و شرق و غرب است.
اما این جغرافیای زرخیز، بهایی هم داشته است. ۴۷ سال است که آمریکا، از دست دادنِ این «قلب زمین» را تاب نیاورده و هر بار با نقابی تازه به میدان آمده است:
یک روز به نام حقوق بشر، یک روز به بهانه ی حمایت از ترور.یسم یک روز به بهانهی هستهای/ موشکی، روزی با فتنهی خیابانی و امروز با تلهی مذاکره و آتشبس!
حقیقت ساده است: تمام این عناوین، تنها «بهانه»اند. اصل ماجرا، جنگ بر سر تصاحبِ موقعیت ژئوپلیتیک کشوری است که دیگر نمیخواهد مهرهی سربازِ کسی باشد.
امروز ما با یک «ایران هوشمند» روبروییم؛ قدرتی که ایستادگیاش را از مثلث طلایی «میدان، خیابان و دیپلماسی» میگیرد.
در این شطرنج سخت، ما یاد گرفتهایم که نه با فریبِ دوستیهای کاذب عقب بنشینیم و نه از ارعابِ جنگ بترسیم. این خاک، با تمام توان برای حفظِ عزت و موقعیت حیاتی خود ایستاده است.
