چند روزی است دوباره به شعار قدیمی «شهر ما، خانه ما» فکر می‌کنم. سال‌ها این شعار را بیشتر برای تمیزی شهر شنیدیم؛ اینکه همان‌طور که خانه خودمان را پاکیزه نگه می‌داریم، مراقب کوچه و خیابان شهرمان هم باشیم. اما بعد از همه اتفاقاتی که در این مدت از سر گذراندیم، احساس می‌کنم باید دوباره به مفهوم این جمله برگردیم و آن را از زاویه‌ای متفاوت بخوانیم. شهر امروز ما دیگر شهر پیش از جنگ نیست. شاید زندگی دوباره در خیابان‌ها جریان پیدا کرده باشد، اما خیلی چیزها تغییر کرده است. بخشی از شهر آسیب دیده، خانواده‌هایی خانه یا عزیزانشان را از دست داده‌اند، احساس امنیت عده‌ای خدشه‌دار شده و فشارهای اقتصادی نیز زندگی روزمره مردم را دشوارتر کرده است. وقتی #خانه‌ای با یک آسیب جدی روبه‌رو می‌شود، همه اعضای آن به تکاپو می‌افتند تا مشکل را هرچه سریع‌تر و کامل‌تر برطرف کنند. در چنین شرایطی، دیگر کسی نمی‌تواند فقط به اتاق خودش فکر کند و بگوید تا وقتی این قسمت از خانه سالم است، خرابی بخش‌های دیگر به من ارتباطی ندارد. خانه مشترک ما امروز به چنین توجهی نیاز دارد. بزرگ‌ترهای این خانه، یعنی #مسئولان، باید بدون اتلاف وقت، با برنامه‌ای روشن و قابل‌اعتماد برای حل مشکلات اقدام کنند. اما قرار نیست همه تصمیم‌ها پشت درهای بسته گرفته شود و بعد از #مردم انتظار داشته باشیم فقط با نتایج آن کنار بیایند. اعضای این خانه هم باید بتوانند حرف بزنند، نگرانی‌هایشان را مطرح کنند، پیشنهاد بدهند، نقد کنند و در پیداکردن راه‌حل‌ها سهم داشته باشند. ممکن است میان ما اختلاف‌نظرهای جدی وجود داشته باشد و طبیعی است که درباره چگونگی اداره این خانه، همه یکسان فکر نکنیم. مهم این است که اختلاف‌ها به حذف یکدیگر نرسد. گفت‌وگو و تضارب آرا زمانی ارزشمند است که در نهایت به تصمیمی منجر شود که منافع همه اعضای خانه را تا جای ممکن در نظر بگیرد، نه فقط کسانی را که صدای بلندتر، قدرت بیشتر یا دسترسی آسان‌تری دارند. هیچ خانه‌ای با نادیده‌گرفتن بخشی از اعضایش آرام نمی‌ماند. نمی‌شود عده‌ای همیشه هزینه تصمیم‌ها را بپردازند، آسیب ببینند و کنار گذاشته شوند و عده‌ای دیگر فقط به حفظ سود و منافع خودشان فکر کنند. اگر این خانه متعلق به همه ماست، پس باید صدای همه در آن شنیده شود و سهم همه از امنیت، آرامش، فرصت و آینده به رسمیت شناخته شود. شاید معنای تازه «شهر ما، خانه ما» همین باشد: مسئولان خود را در برابر همه اعضای این خانه پاسخ‌گو بدانند و مردم نیز خودشان را تماشاگر اتفاقات نبینند. هرکس با تجربه، تخصص، نقد، همراهی و مسئولیت‌پذیری خود می‌تواند در ترمیم بخشی از این خانه سهم داشته باشد. بهتر ان که این شعار قدیمی را از زاویه‌های دیگری ببینیم؛ نه فقط برای مراقبت از ظاهر شهر، بلکه برای بازسازی اعتماد، گفت‌وگو، عدالت، آرامش و احساس تعلق در خانه‌ای به وسعت ایران. «شهر ما، خانه ما؛ روایتی تازه»