روز جهانی شهرسازی یادآور آن است که شهر، تنها کالبدی از بتن و خیابان نیست؛ بلکه زیست‌جهانی از روابط انسانی، فرهنگ، عدالت و آینده‌نگری است و امروز، در طرح جامع شهر تهران، باید به این نکته اساسی بازگردیم که شهرها را نه فقط مهندسان، بلکه انسان‌ها می‌سازند.

در قرن بیست‌ویکم، شهرسازی دیگر صرفاً علم نقشه‌کشی نیست؛ بلکه ترکیبی از خِرَد داده‌محور، عدالت اجتماعی، و شهروندسازی هوشمند است. در این میان، نقش زنانِ شهرآفرید، نقشی بی‌بدیل است. زنان، نه‌تنها نیمی از جمعیت شهر، بلکه نیمی از خرد و آینده‌ی آن‌اند.
هر تصمیم شهری، از طراحی فضای سبز تا حمل‌ونقل و امنیت، وقتی با نگاه زنانه همراه می‌شود، به زیست‌پذیری، آرامش و حس تعلق می‌انجامد. طرح جامع تهران باید جسارت داشته باشد: جسارت برای بازتعریف مفهوم توسعه. امروز توسعه‌ی شهری یعنی: شهری که کودک بتواند در آن بازی کند، سالمند بتواند در آن حرکت کند، زن بتواند در آن احساس امنیت کند، و جوان بتواند در آن رؤیا بسازد.

ما دیگر نمی‌توانیم شهر را تنها از بالا به پایین طراحی کنیم؛ زمان آن رسیده است که از شهروند به شهروند، از زن به زن، از محله به محله حرکت کنیم. این همان چیزی است که ما زنانِ هم‌آفرین مدیریت شهری به آن باور داریم: شهر باید شنوا باشد، نه فقط ساخته‌شده. در پایان، روز جهانی شهرسازی را یادآور مسئولیتی بزرگ می‌دانم؛ مسئولیتِ بازآفرینی حکمت ایرانی در شهرسازی مدرن. تهران می‌تواند و باید الگوی شهر هوشمند اسلامی-ایرانی باشد؛ شهری که توسعه را با کرامت انسانی و عدالت فضایی جمع می‌کند.

ما با برنامه‌ریزی می‌توانیم، به شرط آنکه شهر را نه برای مردم، بلکه با مردم بسازیم. و این، رسالت زنانِ شهرآفرید است؛ زنانی که نه فقط همکار، بلکه هم‌خالق آینده‌ی تهران هستند.