پدر عزیزم…
۳۱ شهریور دوباره رسید؛ روزی که همه از آغاز هفته‌ی #دفاع_مقدس می‌گویند، اما کسی نمی‌داند کودکی و جوانی ما بی‌سایه‌ی شما چگونه گذشت. هر موفقیتی که به دست آوردیم، دلمان می‌خواست شما باشی تا بگویی: «این فرزند من است». اما جای خالی‌ات همیشه سنگین بود.

یاد شما چراغ شد و درس ایستادگی داد، اما درد ما آنجاست که می‌بینیم بعضی‌ها وقتی کم می‌آورند، نام شهدا و خانواده‌هایشان را خرج می‌کنند؛ در سیاست، در مقام، در هر عرصه‌ای که کارشان گیر است، ناگهان می‌گویند «به‌خاطر خون #شهدا». اما وقتی کارشان تمام شود ، نه شهیدی می‌شناسند، نه راهی، نه خانواده‌ای. خون شما نردبان جاه‌طلبی نیست؛ چراغ راه است و ما نگهبان آنیم.

خون شما #عزت و #امنیت آفرید .
در برهه‌های حساس، تصمیم‌گیرانی شجاع و قاطع چون تو، ستاری، بابایی، همت و باکری و… آرامش و امنیت مردم را بر مصلحت شخصی ترجیح دادند. برای ما از روزهای مقدس دفاع نام ماند، افتخار و چند یادگاری کوچک که نشان می‌دهد شما هیچ تعلقی به مادیات نداشتید.

و امروز، یادگاران شما در علم، هنر، ورزش، سیاست و اقتصاد می‌درخشند و صادقانه به مردم خدمت می‌کنند؛ مایه افتخار و امتداد راه شما.

پیام ما روشن است: خون شهدا بازیچه جاه‌طلبی نیست. ما فرزندان شما ادامه‌دهنده راه شما، پاسدار عزت، شجاعت و حقیقتیم. نبودنتان داغ است، اما یاد و راهتان چراغی‌ست که تا همیشه بر مسیر ما خواهد تابید.